خوشی فوری کوتاه

منوچهر آتشی گفت:
«شعرت تا آخر عمر یادم می‌مونه»
از خوشی بال درآوردم و از زمین جدا شدم؛
بعد از مکث کوتاهی ادامه داد:
«چون اصلا شعر نبود، معر بود!»
با مخ به زمین آمدم، اما هنوز بال‌هایم را داشتم…

پی‌نوشت: این خاطره تقدیم به انوشه میرمجلسی و خوشی‌های فوری‌اش!

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: